Miażdżyca tętnic (stwardnienie i zwężenie tętnic) może utorować drogę śmierci i chorobom w postaci arytmii, zawału serca, udaru mózgu, przewlekłej choroby nerek i innych schorzeń.
Ale ludzie z miażdżycą, którzy regularnie ćwiczą, nie są bardziej narażeni na śmierć z jakiejkolwiek przyczyny niż ludzie, którzy nie ćwiczą i których tętnice są wolne od chorób, zgodnie z Badanie opublikowane w Mayo Clinic Proceedings: Innovations, Quality and Outcomes.
Lekarze badają miażdżycę za pomocą testu zwanego skanem wapnia w tętnicy wieńcowej (CAC), który mierzy ilość nagromadzonej blaszki miażdżycowej w tętnicach. The wyniki ACC tego zakresu skanowania wahają się od 0 do > 400. Ogólnie rzecz biorąc, im wyższy wynik CAC, tym większe prawdopodobieństwo rozwoju choroby serca, zawału serca lub udaru mózgu.
Jednak w nowym badaniu odkryli to naukowcy z Mount Sinai Health System osoby, które regularnie ćwiczyły, miały znacznie mniejsze ryzyko niż wskazywałyby na to wyniki CAC.
W badaniu naukowcy przeanalizowali dane dotyczące zdrowia 2.318 osób dorosłych w wieku od 65 do 84 lat, które przeszły badanie CAC w latach 1998-2016. Przed badaniem ochotnicy wypełnili również kwestionariusz, który zawierał wiersz z prośbą o ocenę, ile ćwiczyli w skali od 0 do 10, gdzie 0 oznacza brak, a 10 oznacza zawsze. Wynik od 0 do 2 uznano za niską aktywność; 3 do 7 to umiarkowana aktywność, a 8 do 10 to wysoka aktywność fizyczna.
Kiedy naukowcy przyjrzeli się wskaźnikowi śmiertelności uczestników w okresie 10 lat, odkryli, że ci, którzy zgłosili się mniejsza aktywność fizyczna miała wyższy wskaźnik śmiertelności (2 procent rocznie) w porównaniu z tymi, którzy twierdzili, że są bardziej aktywni fizycznie (9 procent rocznie).
Najbardziej uderzające jest jednak to, że uczestnicy, którzy mieli znaczną miażdżycę tętnic (wyniki CAC powyżej 400), ale którzy również zgłaszali wysoki poziom aktywności fizycznej, mieli podobne wskaźniki śmiertelności jak ci, którzy mieli niewielką miażdżycę lub nie mieli jej wcale (wyniki CAC tylko od 0 do 99 ), ale powiedzieli też, że nie ćwiczą często.
Badanie to jest jeszcze bardziej interesujące, gdy zestawi się je z badaniami opublikowanymi w tym samym czasopiśmie w zeszłym roku, które wykazały znacznie wyższe wskaźniki miażdżycy tętnic (wyniki CAC większe niż 100) u maratończyków i biegaczy na bardzo długich dystansach w porównaniu z tymi, którzy biegali na długich dystansach. średnie krajowe.
Sugeruje to wiele ostatnich badań ekstremalne ćwiczenia mogą zwiększyć prawdopodobieństwo rozwoju miażdżycy tętnic wieńcowych u niektórych osóbz towarzyszącą akumulacją wapnia w tętnicy wieńcowej (CAC). Jednocześnie wydaje się, że aktywność fizyczna zmniejsza indywidualne ryzyko rozwoju jawnej choroby serca niezależnie od poziomu akumulacji wapnia w naczyniach wieńcowych.
Chociaż potrzebne są dalsze badania, aby w pełni zrozumieć, co się tutaj dzieje, dane to sugerują ćwiczenia mogą chronić, w tym w obecności miażdżycy, poprzez zmianę charakteru blaszki miażdżycowej. Ćwiczenia mogą służyć ochronie przed miażdżycą tętnic, sprzyjając zmniejszeniu objętości lipidów blaszek wieńcowych, a także innym zmianom sprzyjającym stabilizacji blaszki miażdżycowej i zmniejszającym prawdopodobieństwo jej pęknięcia.
Innymi słowy, jako sportowiec wytrzymałościowy możesz mieć inny rodzaj blaszki miażdżycowej w tętnicach. Możesz mieć płytkę nazębną, która jest bogata w wapń i bardziej stabilna, więc jest mniej prawdopodobne, że spowoduje problemy, takie jak zawał serca.
Ostatecznie Twój wynik CAC to tylko jeden element większego obrazu Twojego zdrowia sercowo-naczyniowego. Jeśli zostanie wykryty CAC, wskazuje to na obecność subklinicznej choroby serca [znanej również jako choroba, która nie ma rozpoznawalnych objawów], a to z pewnością wymagałoby agresywnego leczenia wszelkich podstawowych czynników ryzyka wieńcowego, takich jak wysoki poziom cholesterolu lub wysokie ciśnienie krwi.
Jednak nie zaleca się przerywania treningu. To, czy sportowiec ekstremalny, który ma znaczny CAC, powinien również zmniejszyć objętość ćwiczeń, jest kwestią zniuansowaną, którą należy rozwiązać, konsultując się z lekarzem.